Tsuba - szkoła Akasaka, Japonia, okres EDO (XVIII wiek)

NAZWA: Tsuba 
TECHNIKA: żelazo, zewnętrzna część obręczy (fukurin) wykonana z shakudo (stopu miedzi i złota)
MIEJSCE I CZAS POWSTANIA: Japonia, okres EDO (XVIII wiek)
WYTWÓRCA: Szkoła Akasaka
WYMIARY: długość: 72 cm, szerokość: 68 cm, grubość: 5 mm

Muzealnej klasy, japońska tsuba żelazna szkoły Akasaka - w typie sukashi (ażurowa) z motywem gęsi, księżyca i konstelacji gwiazd. Kształt tsuby maru-gata, wewnętrzna strona obręczy ozdobiona tagane-sukashi. Zewnętrzna część obręczy (fukurin) wykonana z shakudo (stopu miedzi i złota).

Szkoła Akasaka jest uznawana za jedną z najlepszych szkół twórców tsub.

Bardzo zbliżona tsuba jest eksponowana w Muzeum Narodowym we Wrocławiu. Poniżej zamieszczamy zdjęcia katalogu muzealnego: Dorota Róż-Mielecka, Uzbrojenie japońskie, Muzeum Narodowe we Wrocławiu, Wrocław 2013, s.158.

Tsuba – garda japońskich mieczy (katana, wakizashi, tantō) lub broni drzewcowej (yari, naginata) – część odpowiadająca za ochronę ręki przed ześlizgnięciem się z rękojeści na głownię (ostrze) miecza i ostrza przeciwnika w kierunku przeciwnym. Pełniła także wiele dodatkowych funkcji: pozwalała wyważyć miecz, mówiła o statusie społecznym posiadacza, a podczas zwarcia chroniła rękę przed cięciem przeciwnika. Tsubę najczęściej wykonywano ze stopów miękkich metali: miedzi, srebra, złota, brązu, rzadziej ze stali. W najprostszej formie tsuba była pozbawioną ozdób metalową płytką. Zdarzały się jednak także tsuby ozdobne – wówczas powlekano je materiałem zdobiącym oraz wycinano w nich dekoracyjne otwory.

Do obiektu dołączone pisemne potwierdzenie autentyczności wydane przez Salon Dzieł Sztuki Connaisseur - renomowaną galerię z Krakowa,  członka międzynarodowego stowarzyszenia Confederation Internationale des Negociants en Oeuvres d'Art (CINOA) oraz Stowarzyszenia Antykwariuszy i Marszandów Polskich (SAMP).

Na życzenie obiekt możemy zapakować na prezent.